Η ΕΛΙΤ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

Καθεστώς: Το καθιερωμένο σύστημα θεσμών, αξιών και αντιλήψεων.

Το εκάστοτε πολιτικό σύστημα είναι η πολιτική έκφραση της εκάστοτε επικρατούσας ιδεολογίας. Η Δημοκρατία, με την μορφή του Κοινοβουλευτισμού, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, είναι η πολιτική έκφραση του Φιλελευθερισμού.

ΟΙ ΑΡΧΕΣ

Οι Αρχές αποτελούν κοινές παραδοχές, χωρίς λογική αιτία. Αποτελούν αποτέλεσμα σχεδόν «θεϊκής» παρέμβασης, που δεν χωρούν αμφισβήτησης. Κοιτίδα τους είναι η Φιλοσοφία και η αντίληψη μας για τον Θεό. Κάθε ανθρώπινη κοινωνία είχε αυτές τις Αρχές που αποτελούν και αποτελούσαν θεμέλιο λίθο των κοινωνικών σχέσεων και δεν ήταν και δεν είναι δυνατόν να γίνουν εύκολα αντικείμενο συζήτησης.

Ορισμένες από αυτές τις Αρχές, οι οποίες αποτελούν θεμέλιο λίθο του Φιλελευθερισμού, ως επικρατούσα ιδεολογία του σύγχρονου δυτικού κόσμου, είναι οι έννοιες της «ελευθερίας», της "ισότητας στις ευκαιρίες", του "ανθρωπισμού", της "συμμετοχικότητας", του "οφέλους", του "κέρδους", της "τιμωρίας" και πολλές άλλες. Όλες οι διενέξεις σήμερα ακόμα και ως προς την σημασία και υλοποίηση των παραπάνω Αρχών, περιστρέφονται και πάλι γύρω από αυτές και αντιπροσωπεύουν ότι η θεωρία του Φιλελευθερισμού κρίνει ως «καλό» και «άξιο». Επάνω σε αυτές είναι δομημένο το Οικονομική, Πολιτικό, Δικαστικό και Εκπαιδευτικό Σύστημα μας και τις αναπαράγει γιγαντώνοντας την θεώρηση του Φιλελευθερισμού και δημιουργώντας ίσως την πιο συμπαγή ιδεολογία της ανθρώπινης ιστορίας, από θεωρητική και πρακτική βάση.

ΟΙ ΕΛΙΤ – ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

Κάθε Καθεστώς έχει τους φύλακες του. Αυτούς δηλαδή που ερμηνεύουν, υλοποιούν και εφαρμόζουν την θεώρηση του στην Κοινωνία και ενίοτε επιβάλλουν τις Αρχές του σε όσους τολμούν να τις αμφισβητήσουν. Η Ελίτ αυτή παύει να υπάρχει ή απαξιώνεται εντελώς μετά την πτώση του Καθεστώτος. Έχει έννομο και λογικό συμφέρον στη διατήρηση του και την γιγάντωση του και είναι έτοιμο να κάνει τα πάντα για να το πετύχει.

Για παράδειγμα στην Αρχαία Ρωμαϊκή Δημοκρατία, Ελίτ του καθεστώτος της ήταν η Σύγκλητος που πάλεψε έντονα για την διατήρηση του, απέναντι στους Πληβείους και στους πρώτους Αυτοκράτορες. Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Σύγκλητος παραγκωνίστηκε τελείως και την θέση της πήραν οι Πραιτοριανοί Φρουροί. Ένα στράτευμα - σωματοφυλακή του εκάστοτε Αυτοκράτορα που έδρευε στη Ρώμη και δολοφονούσε, συλλάμβανε και εξαφάνιζε πολιτικούς του αντιπάλους, στο όνομα του. Στο απόγειο της Αυτοκρατορίας, το Σώμα αυτό είχε την δυνατότητα να αλλάζει Αυτοκράτορες, να τους δολοφονεί και να κάνει ότι περνούσε από το χέρι του για να διατηρήσει την Αυτοκρατορία. Φυσικά η δύναμη του Αυτοκράτορα προέρχονταν από τους Θεούς και ο ίδιος ήταν «Θεός».

Με την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την θέση του Κράτους (ειδικότερα στη Δύση) την πήρε η Εκκλησία, η οποία είχε τους δικούς της Πραιτοριανούς, δηλαδή τους Ιεροεξεταστές, τα Μοναχικά Τάγματα (τα «κυνηγόσκυλα του Θεού», τους «στρατιώτες του Θεού»), όπου προστάτευαν το Καθεστώς του Καθολικισμού σε κάθε χώρα, πάνω από βασιλείς και στρατό και είχαν δύναμη να ορίζουν τις μοίρες χιλιάδων ανθρώπων, ενώ είναι αμφίβολο το κατά πόσον σε κάθε περίοδο ο κάθε Πάπας όριζε στην πραγματικότητα την ίδια τους την δράση.

Στο καθεστώς του Κομμουνισμού, τον ρόλο των Παιτοριανών ανέλαβαν οι Πολιτικοί Κομμισάριοι του Κόμματος, και η Τσέκα, όπου επέβαλλαν την πολιτική ιδεολογία και πρακτική του Κομμουνισμού, όπως αυτή ορίζονταν από το Κόμμα στο σύνολο της Κοινωνίας. Καταλάμβαναν τις κυρίαρχες θέσεις στην Οικονομία, τον Στρατό, και ο λόγος τους, οι αποφάσεις τους, πάντα σύμφωνα με την πολιτική τους θεωρία, ήταν η Δικαιοσύνη της εποχής.

Στον Ναζισμό το NSDAP δημιούργησε μια νέα Ελίτ για να το διατηρεί. Μια Ελίτ με διάφορες μορφές που ουσιαστικά αποτελούσαν «Κράτος εν Κράτη» και ασκούσε την απόλυτη εξουσία, πάνω από δικαστικούς, κόμμα και στρατό. Αυτή η Ελίτ ήταν τα S.S. και η Ge.Sta.Po.

Φυσικά καμία από τις παραπάνω ομάδες ανθρώπων δεν παρήγαγε τίποτα στην πραγματικότητα. Ευθύνη τους και συμβολή τους σε εκείνες τις κοινωνίες ήταν η οργάνωση των Κοινωνιών εκείνων σύμφωνα με τα πρότυπα και τις επιταγές του επικρατούντος ιδεολογικού (και συνεπώς) πολιτικού κατεστημένου. Και δεν είναι τυχαίο ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα κατέρρεε μαζί με την ιδεολογία πίσω από αυτό όταν αυτή η Ελίτ παρεξηγούσε τον ρόλο της μέσα στην Κοινωνία και καταδυνάστευε αντί να εξυπηρετεί την ασφάλεια, ενώ η έννοια της «σταθερότητας» υπήρχε μόνο εφόσον αυτή η Ελίτ εξασφάλιζε τα δικά της κέρδη. Λίγο μετά από μια τέτοια στρέβλωση οι ίδιοι οι ανθρωποι ανέτρεπαν το υπάρχον καθεστώς δια της ριζικής αμφισβήτησης του.

Η ΕΛΙΤ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Οι Πολιτικοί υπήρχαν σε κάθε μια περίοδο ως ομάδα,  το ίδιο και ο Στρατός, η Αστυνομία, οι Εκπαιδευτικοί, οι Δικαστικοί και ίσως και ο εκάστοτε Κλήρος. Οι όποιες αλλαγές στους θεσμούς αυτούς που συνέβαινε με την αλλαγή του Ιδεολογικού Καθεστώτος ήταν αλλαγές προσώπων και όχι του θεσμού, αυτού καθ’ αυτού εντός της Κοινωνίας. Επομένως δεν είναι δυνατόν να θεωρήσουμε ότι κάποιος από τους παραπάνω θεσμούς αποτελούν τους «Πραιτοριανούς της Δημοκρατίας», αφού είναι όλοι οι θεσμοί αυτοί σταθεροί ανά τους αιώνες. Ποιος όμως είναι πραγματικά αυτή η Ελίτ;

Προσωπικά θεωρώ ότι η σημερινή Ελίτ του καθεστώτος της Δημοκρατίας, που αποτελεί πολιτική έκφραση του Φιλελευθερισμού, είναι οι Δικηγόροι, οι Επιχειρηματίες και οι Μάνατζερς. Όταν αναφέρω τους Μάνατζερς περιλαμβάνω μέσα σε αυτούς το σύνολο των ειδικοτήτων που ασκούν διοίκηση σε επιχειρήσεις είτε ιδιωτών, είτε του Δημοσίου. Χωρίς τις Αρχές που πρεσβεύει ο Φιλελευθερισμός, όλες αυτές οι κατηγορίες επαγγελμάτων δεν θα είχαν την θέση που έχουν σήμερα και ίσως θα είχαν απολέσει την σημασία τους. Η ίδια η ύπαρξη του Δικηγόρου εδράζεται στο ανθρωπιστικό δικαίωμα της υπεράσπισης του κατηγορούμενου και της θεώρησης του ως αθώου μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Η ίδια η ύπαρξη του Μάνατζερ και του Μαρκετίστα προέρχεται από την έννοια της ελευθερίας επιλογής των πελατών, του σεβασμού στις προτιμήσεις τους, της οικονομικής αποτελεσματικότητας, με μονάδα μέτρησης το κέρδος και  την κάλυψη υψηλότερου επιπέδου αναγκών του πελάτη και συνεπώς της κοινωνίας.

 Έχει αποδειχθεί από την ιστορία ότι αυτά τα επαγγέλματα δεν έχουν κανένα μέλλον και έχουν φθίνουσα σημασία σε άλλα καθεστώτα, πλην αυτού της Δημοκρατίας και του Φιλελευθερισμού. Οι Μάνατζερς για παράδειγμα στην ΕΣΣΔ και στη Ναζιστική Γερμανία είχαν σχεδόν διακοσμητικό ρόλο, αφού όλες οι αποφάσεις για κάθε επιχείρηση ήταν Κρατικές, ενώ το Μάρκετινγκ δεν υπήρχε καν ως έννοια. Οι Δικηγόροι δεν υπερασπίζονταν ανθρώπους κατά των καθεστώτων αυτών. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν δικαίωμα υπεράσπισης. Επομένως ουσιαστικά δεν υπήρχαν ως επάγγελμα. Ο σεβασμός των προσωπικών επιλογών και δικαιωμάτων δεν ήταν καν υπαρκτός ή ήταν πολύ περιορισμένος. Το άτομο είχε πάψει να υπάρχει και την θέση του έπαιρνε ένα ομογενοποιημένο σύνολο. Οι ίδιες οι θεωρήσεις του Σοσιαλισμού και του Ναζισμού θεωρούν ότι η Νομική και τα Οικονομικά (ειδικότερα το Μάρκετινγκ και το Μάνατζμεντ) δεν είναι Επιστήμες και δεν θα έπρεπε να διδάσκονται στα Πανεπιστήμια. Απόρροια της μη αποδοχής των παραπάνω Αρχών του Φιλελευθερισμού. Ενώ στην ΕΣΣΔ οι επιχειρηματίες δεν υπήρχαν καθόλου, στην Ναζιστική Γερμανία είχαν μόνο τυπική ιδιοκτησία των επιχειρήσεων τους, ενώ είχαν απολέσει τον έλεγχο τους.

Με βάση τις Σοσιαλιστικές θεωρήσεις, εμείς οι Οικονομολόγοι και Μάνατζερς δεν παράγουμε καμία αξία στην Κοινωνία και ζούμε σε βάρος της υπεραξίας που παράγει ο Αγρότης και μετά βίας ο Εργάτης (κατά την θεώρηση πολλών Σοσιαλιστών η εκβιομηχάνιση επίσης δεν παράγει αξία) και κατά παρομοίωση των «σκύλων του Θεού» που προανέφερα, αποτελούμε τα σκυλιά των Επιχειρηματιών (που τους έχουν δαιμονοποιήσει). Δηλαδή δεν έχουμε λόγο ύπαρξης πέρα  της διατηρήσεως του υπάρχοντος συστήματος που στηρίζεται στην αύξηση της παραγωγικότητας, στον καταναλωτισμό και την ευημερία όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα. Και σε αυτό έχουν απόλυτο δίκιο και το δέχονται και οι θεωρητικοί μας, δηλαδή οι θεωρητικοί του Φιλελευθερισμού. Για εμάς και για τις Κοινωνίες μας, η Οικονομική παραγωγικότητα και αποδοτικότητα έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Οι διαδικασίες εδράζονται στην αύξηση της ποιότητας και της ποσότητας παραγωγής και στη συνεχή ανεύρεση αγορών και επομένως στην οικονομική γιγάντωση με κινητήρια δύναμη της ατμομηχανής της οικονομίας μας, το Κέρδος. Δηλαδή την ελευθερία να πράττει καθείς με βάση το όφελος που θέλει να αποσπάσει και όχι μια καταναγκαστική επιβολή μιας ανώτερης αρχής.

Όλοι οι Φιλόσοφοι όλων των ιδεολογιών ορίζουν ως μισθό για τους υπόλοιπους «αυτό που χρειάζονται για να ζήσουν». Επομένως πολλά από τα στραβά που χρεώνονται ως συνέπεια στον Φιλελευθερισμό δεν είναι δικά  του φαινόμενα και δεν θα αποτελέσουν βελτίωση σε άλλες θεωρίες. Αλλά ορισμένα άλλα είναι.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ

Από την θέση που έχουμε επιλέξει και έχει επιλέξει η Κοινωνία μας ξοδεύοντας τους πόρους για να μας εκπαιδεύσει, οι Επιχειρηματίες, οι Δικηγόροι και οι Μάνατζερς έχουμε ορισμένες υποχρεώσεις απέναντι στο Κοινωνικό σύνολο και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.  Υποχρεώσεις που τείνουμε με απαράδεκτο και ανήθικο τρόπο να ξεχνούμε και αμελούμε.

Από την μια είναι η στήριξη του Καθεστώτος του Κοινοβουλευτισμού και του Φιλελευθερισμού. Η προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των κοινωνιών μας και των συμπολιτών μας και η ενίσχυση και προστασία της ελευθερίας τους να δημιουργούν για το Οικονομικό Σύστημα και να ανέλθουν σε αυτό. Γιατί ο Φιλελευθερισμός αυτό πρεσβεύει. Για αυτόν τον λόγο οι κάποτε «προλετάριοι» μας επέλεξαν και μας τοποθέτησαν επί-κεφαλής των παραγωγικών τους μονάδων και δυνατοτήτων.

Από την άλλη έχουμε μια μεγάλη διαφορά από τις άλλες Ελίτ. Δεν έχουμε δικαίωμα ζωής και θανάτου επί της Κοινωνίας και δεν της επιβάλλουμε τίποτα. Η κοινωνία επέλεξε αυτό το σύστημα επειδή της δίνει ορισμένα πλεονεκτήματα και δυνατότητες και αυτά τα πλεονεκτήματα οφείλουμε να τα προστατεύουμε και να τα διατηρούμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε τον ρόλο μας μέσα στη Κοινωνία. Μας επέλεξε για την υπηρετούμε και όχι γιατί μια θεϊκή δύναμη μας τοποθέτησε επί της διοικήσεως τους για να τους καταδυναστεύουμε. Η επίτευξη κοινωνικής ισορροπίας μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι πρωτίστως δική μας ευθύνη. Η συμπεριφορά μας απέναντι στους εργαζομένους και συμπολίτες μας θα κρίνει την συνέχεια του Φιλελεύθερου Συστήματος μέσω της συνέπειας του/μας να στηρίζει τις Αρχές και τις Αξίες πάνω στις οποίες αυτό δομήθηκε.

Υποχρέωση μας είναι να υπηρετούμε τους ανθρώπους, τους μετόχους, τις κοινωνίες, τον προλετάριο, τον αγρότη και το ίδιο το Κράτος. Υποχρέωση μας είναι να «συνεφέρουμε» το Καθεστώς της Δημοκρατίας/Φιλελευθερισμού και να του επιβάλουμε αυτές τις Αρχές και τις Αξίες όταν βλέπουμε ότι αυτό να τις παραγκωνίζει κατά τρόπο ίδιο με αυτόν που τις επιβάλλουμε στα ίδια τα άτομα. Στην πραγματικότητα ολόκληρη η ύπαρξη του είναι ολόκληρη η ύπαρξη μας και αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο άμα δίνει στους ανθρώπους αυτό που υποτίθεται ότι πρεσβεύει. Δηλαδή την Οικονομική Αποτελεσματικότητα που μετατρέπεται σε Ευημερία, ΟΜΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ.

Θεωρώ προσωπική και κοινωνική καταστροφή την διολίσθηση της Κοινωνίας μας σε άλλα συστήματα με δομή την ανελευθερία, τον μη σεβασμό στη διαφορετικότητα και τον άνθρωπο. Επειδή έχω μια ιδέα όμως και Φιλοσοφίας και Ιστορίας ξέρω ότι αυτό δεν είναι αδύνατον να συμβεί, εφόσον το δικό μας σύστημα εν τέλει δεν υπηρετεί αυτές τις Αρχές και Αξίες. Ποιος ο λόγος ύπαρξης του τότε για αυτούς που πραγματικά παράγουν τον «πλούτο»; Γιατί να συνεχίσουν να επενδύουν επάνω μας;

Σινίκογλου Μιχάλης