ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ - ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Μιας που σήμερα είναι η Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών,  αποφάσισα να αφιερώσω ένα κείμενο για τις γυναίκες. Απέκτησα ιδιαίτερη εμπειρία στο συγκεκριμένο θέμα καθώς είχα την τύχη να εργαστώ για ένα μεγάλο διάστημα στο Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ). Συνεργάστηκα με τους ανθρώπους του σε θέματα που αφορούσαν την δική μου τεχνογνωσία και όχι το θέμα της Βίας κατά των Γυναικών αυτό καθ’ αυτό. Αλλά η εμπειρία μου εκεί ήταν σημαδιακή. Πραγματικά κατάλαβα τι γίνεται στον κόσμο αυτό.

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Από φιλοσοφικής απόψεως λατρεύω τον «αιρετικό» Sigmund Freud. Αν και αναμφίβολα κάποιος ο οποίος σπούδασε Ψυχολογία θα έχει πολλά να επισημάνει για το ότι είναι «ξεπερασμένος» καθώς η επιστήμη έχει προχωρήσει, θα συμφωνήσει μαζί μου ότι η Επιστήμη απλά εξελίχθηκε και τα θεμέλια που έθεσε αυτός ο άνθρωπος εξακολουθούν να ισχύουν. Δεν έχω διαβάσει όλα όσα θα ήθελα από αυτόν αλλά πρόσφατα τελείωσα ένα έργο του και με έβαλε σε κάποιες σχέσεις συνδυαστικά με όσα βλέπω γύρω μου.

Έτσι σε παλαιότερο άρθρο [1] μου είχα επισημάνει (εν συντομία) ότι ο άνθρωπος έχει ορισμένα πηγαία ένστικτα που ονομάζονται «συλλογικό ασυνείδητο» και αυτά είναι αρχέγονα. Δηλαδή γεννιόμαστε με αυτά. Επομένως η Ηθική σε μεγάλο βαθμό δεν είναι φυσική αλλά επίκτητη. Και εκεί μπαίνει ο αγώνας της πνευματικότητας.

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ ΩΣ ΤΑΚΤΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ: ΤΟ «ΠΑΛΙΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΝΕΟ»

Βλέπω τον περισσότερο κόσμο να αναλώνεται κάθε μέρα σε μικρά απτά μεν αλλά απλουστευμένα διλλήματα. Ένα από αυτά έχει γίνει το πολιτικό «κακέκτυπο» της εποχής μας και θα διατηρηθεί ενδεχομένως και για την επόμενη πενταετία. Αλλά θα επιθυμούσα να το αποδομήσω από σήμερα, και αν δεν το αποδομήσω, σίγουρα να το φθείρω έστω και ελάχιστα εξηγώντας λίγο τον τρόπο και τον λόγο που αυτό το δίλλημα δημιουργήθηκε, καθώς και ποιο είναι το πρέπον στην ανθρώπινη (δια)νόηση.

THE COURSE OF AN EMPIRE: Η τέχνη διδάσκει Ήθος, Διοίκηση και Ιστορία.

Η φύση κάνει κύκλους. Δημιουργεί, αναπτύσσεται, ακμάζει, παρακμάζει και τελικά πεθαίνει. Κάθε χρόνο η φύση κάνει αυτό τον κύκλο. Το εν λόγω ισχύει στα πάντα επάνω σε αυτό τον κόσμο και πολύ περισσότερο και στις κοινωνικές οργανώσεις, είτε αυτές είναι Κράτη, είτε Αυτοκρατορίες, είτε ακόμα και επιχειρήσεις.

Στο Πανεπιστήμιο είχα την τύχη να κάνω μαθήματα με πολλούς Καθηγητές του Μάρκετινγκ. Αρκετοί ήταν της "Αμερικανικής Σχολής". Θα τους χαρακτήριζα "πρακτικούς". Μια συγκεκριμένη δηλαδή τυποποιημένη αντίληψη του Μάρκετινγκ που θα μπορούσε να είναι γραμμή παραγωγής Marketing Plans, με απλή δομή και λογική έτοιμο για κάθε "βαλάντιο" και περίπτωση. Ωστόσο υπήρξαν και καθηγητές οι οποίοι επέμεναν στο ότι ο Μαρκετίαρ πρέπει να έχει αίσθηση της τέχνης για να καταλάβει το κοινό του. Προσωπικά είμαι περισσότερο της "Αμερικανικής Σχολής", ωστόσο έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα και την αξία της τέχνης. Άλλωστε και την δική μας δραστηριότητα ως τέχνη την αντιλαμβάνομαι πλέον.

Η ΚΙΝΑ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΚΗ NOVAYA EKONOMICHESKAYA POLITIKA

Σκοπός του κειμένου δεν είναι να επικεντρωθεί σε αριθμούς και Οικονομικά μεγέθη που είναι βαρετά και αδιάφορα στους περισσότερους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν Οικονομικά αλλά να περιγράψω μέσω ενός παραδείγματος ακόμα την οικονομική αναποτελεσματικότητα απολυταρχικών πολιτευμάτων, κάνοντας μια πρόβλεψη.

«Η ΑΘΗΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ»

Σήμερα είδα ένα άρθρο ενημερωτικής ιστοσελίδας, σε ανάρτηση «διαδικτυακής φίλης», όπου παρουσιάζει πως η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε μια συγκέντρωση στην Ακαδημία Πλάτωνος όπου ήταν καλεσμένη να μιλήσει, είπε πως «Η Αθήνα δεν είναι πια στην Αθήνα» παραφράζοντας την φράση «Η Ρώμη δεν είναι πια στη Ρώμη» από το δραματικό έργο «Σερτούριος» [1].

Αμέσως έπεσε σωρός εξαγριωμένων Ελλήνων του διαδικτύου να την φάνε, ονομάζοντας την μάλιστα και «ανθέλλην». Βεβαίως έτσι είναι αν « Έλληνας» θεωρούμε οι Έλληνες ότι είναι όποιος μας «χαϊδεύει τα αυτάκια», που έλεγε κάποτε και ο λαός.

ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ

Πράγματι η ιστορία έχει πολλά να διδάξει. Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν καλά την ιστορία. Οι περισσότεροι έχουν κατασταλάξει σε όσα έμαθαν στο σχολείο, στην καλύτερη των περιπτώσεων, χωρίς ποτέ να εμβαθύνουν περισσότερο στις λεπτομέρειες της που πράγματι από άποψη Κοινωνικών Επιστημών είναι πράγματι «το καλύτερο σχολείο».

Βασικό στοιχείο που δομεί τα σύγχρονα Κράτη, Επιχειρήσεις και γενικά Οργανισμούς, και καθορίζει το μέλλον τους, είναι το στοιχείο της Ηγεσίας. Το στοιχείο της Ηγεσίας έχει απασχολήσει πολλούς εκ των καθηγητών μου στο Πανεπιστήμιο, αλλά δυστυχώς δεν βρήκα μέχρι σήμερα κάποιο ελληνικό σύγγραμμα που να γράφει κάτι πρωτότυπο.

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Πρόσφατα είδα μια συνέντευξη της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ. Η Αρβελέρ υπήρξε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Τμήματος ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και η πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου στα 700 χρόνια ιστορίας του. Η ειδικότητα της είναι στη Βυζαντινή Ιστορία.

Αν και ο όρος «Βυζαντινή» δεν είναι δόκιμος, θα τον χρησιμοποιήσω σε αυτό το κείμενο για την σύντομη περιγραφή της χιλιόχρονης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τον χρησιμοποιούμε πολύ στην καθομιλουμένη μας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι επισήμως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το ανατολικό κομμάτι της πάλαι ποτέ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Ο «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ».

Πρόσφατα είχα δύο εξαιρετικά ερεθίσματα από τον Ευγένιο Τριβιζά. Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι ένας πνευματικός άνθρωπος, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος παραμυθάς της εποχής μας. Είναι γνωστός σαν όνομα σίγουρα στους γονείς, ωστόσο από καιρό έχω διαπιστώσει ότι έχει και μια άλλη διάσταση, αυτή του πνευματικού ανθρώπου που παλεύει για να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα προς το δημοκρατικά καλύτερο.

Αλήθεια τι μπορεί να βρίσκω σε έναν παραμυθά, εγώ ένας άνθρωπος που σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων, Μάρκετινγκ και Επικοινωνία; Ένας τεχνοκράτης… Όσα και να πω φοβάμαι ότι θα είναι πολύ λίγα για αυτόν τον άνθρωπο. Θα σας πάω όμως και εγώ σε ένα ταξίδι όπως τα δικά του, ένα «τεχνοκρατικό» ταξίδι, για να διαπιστώσετε και οι πιο κακόπιστοι την πνευματική διαύγεια αυτού του ανθρώπου. Του «παραμυθά» μας.

ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ

Ποια ήταν η μεγάλη ανακάλυψη του Freud;

Αυτό που έκανε τον Freud πρωτοπόρο της ψυχολογίας ήταν το γεγονός ότι ανακάλυψε έναν ολόκληρο κόσμο μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου, ενός κόσμου που του είναι γνωστός αλλά και αφανής. Ανακάλυψε δηλαδή και θεώρησε, ότι το μυαλό του ανθρώπου δρα κυρίως κατά τρόπο μη κατανοητό στον ίδιο, και ότι οι περισσότερες αντιδράσεις του ενεργοποιούνται από τάσεις που του είναι έμφυτες και παραμένουν κρυφές στον ίδιο. Από καταστάσεις δηλαδή που έχει βιώσει και έχουν περάσει σε κάποιο "δωμάτιο του μυαλού" του, που ο ίδιος είτε δεν θέλει, είτε δεν μπορεί να ανατρέξει και όμως αυτές οι καταστάσεις που ο ίδιος τις έχει "θάψει" στα βάθη του μυαλού του έρχονται κάθε τόσο στην διαδικασία της σκέψης του και με μεγάλο ή μικρό τρόπο επηρεάζουν τις αποφάσεις του σε πράγματα φαινομενικά άσχετα με αυτές σε όλη την διάρκεια της ζωής του.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

Διαβάζοντας το βιβλίο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ, "Ο Ηλίθιος" είδα ένα απόσπασμα που με ώθησε να καταγράψω τις σκέψεις μου σε αυτό το κείμενο. Ο Ντοστογιέφσκυ διαπίστωσε εκείνη την εποχή (δηλαδή περί το 1850 μ.Χ.) το Εθνικό Ιδεώδες του Ρωσικού λαού και το κατέγραψε. Μέσα σε αυτό είδα τόσες ομοιότητες με τον σύγχρονο Έλληνα (ενδεχομένως και σύγχρονο Ρώσο) που μου έβαλε αμέσως σε τάξη κάτι που είχα διαπιστώσει και εγώ από μικρός και με πείραζε πολύ.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Από την πρώτη μέρα που ασχολήθηκα με την πολιτική άλλαξα αρκετά και ως άνθρωπος αλλά και στις απόψεις μου. Ειδικότερο ενδιαφέρον μου προξένησε το Αγγλικό Πολιτικό Σύστημα και η Βρετανική ιδιοσυγκρασία στα θέματα Δημοκρατίας. Μου έκαναν εντύπωση ορισμένα πράγματα που βέβαια διαχέονται σε όλο τον Αγγλικό λαό, αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η Δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα στο οποίο πρέπει να υπάρχουν διάφοροι θεσμοί για να λειτουργήσει. Θεσμοί ανεξάρτητοι μεταξύ τους, όπου ο ένας ασκεί έλεγχο στον άλλον, και ο λαός εμμέσως εκλέγει τους αντιπροσώπους του στους θεσμούς αυτούς και επομένως εν τέλει ο λαός ελέγχει και τους θεσμούς. Στις Δημοκρατίες όμως δεν ελέγχει μόνο ο λαός εμμέσως τους θεσμούς, οι θεσμοί πλάθουν εμμέσως και τον λαό. Και αυτό είναι ένα στοιχείο στο οποίο θεωρώ ότι έχουμε αποτύχει σαν Κράτος και ίσως και  ως Έθνος. Φυσικά δεν έχουμε αποτύχει μόνο σε αυτό, αλλά αυτό θα θίξω στο εν λόγω κείμενο με ένα παράδειγμα.