FLAT RATE TAX: ΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ Ή ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ;

“… in America … the poor see themselves not as an exploited proletariat but as temporarily embarrassed millionaires.”

John Steinbeck

Με αυτό το κείμενο ευελπιστώ να παραθέσω τα επιχειρήματα μου για να υποστηρίξω μια πεποίθηση στην οποία νομίζω ότι κατέληξα (προς το παρόν τουλάχιστον) μετά από πολύ έρευνα και εσωτερική αναζήτηση. Η ηθική ήταν ένα ζήτημα που με βασάνιζε από πολύ μικρό, η δικαιοσύνη είναι ένα μέρος του. Αναζήτησα το «Δίκαιο» στην γραμματεία αλλά δεν με κάλυψε και κατέφυγα τελικά στην Φιλοσοφία.

Η ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ Η "ΔΙΚΑΙΑ ΤΙΜΗ"

Η αγάπη μου για την ιστορία με έκανε να αγαπήσω τα Οικονομικά και οι σπουδές μου ανέβασαν την κατανόηση μου σε ορισμένα καθημερινά πράγματα μεν, ωστόσο κατανοητά μόνο σε λίγους ανθρώπους. Η ενασχόληση μου με την πολιτική μου έλυσε επίσης μια απορία, γιατί συμβαίνουν ορισμένα πράγματα και με βοήθησε να εξηγήσω αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν με μια λέξη σχεδόν «εξωγήινη» απλά ως «το Σύστημα».

ΟΙ ΚΟΝΣΤΡΟΥΚΤΙΒΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ

Μεγάλο μέρος των περισσότερων πολιτικών θεωριών στηρίζεται στον Κονστρουκτιβισμό. Ο Κονστρουκτιβισμός είναι μια λογική στην οποία ορισμένοι άνθρωποι κρίνουν ότι έχουν κατανοήσει τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας και της αγοράς και ότι μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον τρόπο λειτουργίας σε ένα προβλέψιμο (κατά τα λεγόμενα τους) και επιθυμητό αποτέλεσμα και ζητούν την εξουσία για να το πράξουν μέσω των κρατικών αποφάσεων. Όσο μικρότερος ήμουν τόσο περισσότερο θεωρούσα κάτι τέτοιο δυνατό, καθώς μεγάλωνα όμως κατάλαβα και αγάπησα την αυθόρμητη τάξη πραγμάτων και εξηγώ στο παρακάτω κείμενο ένα παράδειγμα.

ΧΙΛΗ: Από τον Σοσιαλισμό, στον Νεοφιλελευθερισμό και στον Φιλελευθερισμό.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΙΝ ΤΟ 1973

Η Χιλή τα έτη προ του 1970 προσπαθούσε - όπως και οι περισσότερες χώρες - να διατηρήσει θετικά ισοζύγια εμπορίου, περιορίζοντας τις εισαγωγές. Το 1970 με την άνοδο του σοσιαλιστή Salvador Allende στην εξουσία έγινε μια προσπάθεια από τον ίδιο να περιορίσει την οικονομική ελευθερία με κάθε μέσο που το κράτος διέθετε.

Η ΕΛΙΤ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

Καθεστώς: Το καθιερωμένο σύστημα θεσμών, αξιών και αντιλήψεων.

Το εκάστοτε πολιτικό σύστημα είναι η πολιτική έκφραση της εκάστοτε επικρατούσας ιδεολογίας. Η Δημοκρατία, με την μορφή του Κοινοβουλευτισμού, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, είναι η πολιτική έκφραση του Φιλελευθερισμού.

ΟΙ ΑΡΧΕΣ

Οι Αρχές αποτελούν κοινές παραδοχές, χωρίς λογική αιτία. Αποτελούν αποτέλεσμα σχεδόν «θεϊκής» παρέμβασης, που δεν χωρούν αμφισβήτησης. Κοιτίδα τους είναι η Φιλοσοφία και η αντίληψη μας για τον Θεό. Κάθε ανθρώπινη κοινωνία είχε αυτές τις Αρχές που αποτελούν και αποτελούσαν θεμέλιο λίθο των κοινωνικών σχέσεων και δεν ήταν και δεν είναι δυνατόν να γίνουν εύκολα αντικείμενο συζήτησης.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ

Υπάρχει μια επικρατούσα αντίληψη στην Κοινωνία, ότι ο Φιλελευθερισμός προωθεί τα Μονοπώλια και ότι ο Σοσιαλισμός «τα σκοτώνει». Μέσω της ρητορικής τους τα Σοσιαλίζοντα Κόμματα έχουν καταφέρει να κάνουν το παραπάνω δεδομένο, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Η ΘΕΩΡΙΑ

Σύμφωνα με τους Σοσιαλιστές, η ύπαρξη κέρδους και ιδιοκτησίας που ο Καπιταλισμός / Φιλελευθερισμός επιτρέπει, δημιουργεί κίνητρα στους «κεφαλαιούχους», «καπιταλιστές» (δεν έχει σημασία η ταμπέλα), να πιέζουν τις καταστάσεις για να κερδίζουν Μονοπώλια επί της εμπορίας συγκεκριμένων αγαθών ή υπηρεσιών.

Από το 12θεο στον Χριστιανισμό: Η συνέχεια του Ελληνισμού.

Πολλές φορές έχω βρεθεί σε φιλοσοφικές συζητήσεις για την θρησκεία, για τον θεό, την Εκκλησία και τον Χριστιανισμό. Έχω δει ανθρώπους που υποστηρίζουν ή αντιτίθενται στις θρησκείες συνολικά, ανθρώπους που υποστηρίζουν ή αντιτίθενται στον Χριστιανισμό ειδικά, ανθρώπους που υποστηρίζουν τον Παγανισμό γενικά. Για αυτό προσπαθώ να καταγράψω την δική μου άποψη για τα πράγματα.

Αυτοί που αντιτίθενται στον Χριστιανισμό, ορισμένες φορές το κάνουν από υπερβολική αγάπη για τον Αρχαίο Κόσμο, ο οποίος «χάθηκε», όπως θεωρούν, από την έλευση του Χριστιανισμού. Αυτό δεν ισχύει κατά την δική μου άποψη και δεν έχουμε κατ’ αρχάς παρά να κάνουμε μια κουβέντα, αναφορικά με τα εσωτερικά τους κίνητρα, και την ιστορική αλήθεια.

Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ

Πολλές φορές όταν γίνεται συζήτηση για τις σχέσεις της Ελλάδος και της Τουρκίας, η συζήτηση πάει στους εξοπλισμούς της Τουρκίας και της Ελλάδος αλλά και στην προσπάθεια της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια να αναπτύξει πολεμική βιομηχανία.

Στα πλαίσια της επιθετικής πολιτικής του Ερντογάν και στο λεγόμενο «Στρατηγικό Βάθος» του Νταβούτογλου, η Τουρκία προσπαθεί να μετατραπεί σε περιφερειακή υπερδύναμη. Ασχέτως των Εσωτερικών πολιτικών αναλύσεων που δείχνουν ότι μάλλον δεν θα τα καταφέρει, υπάρχει ένα ζήτημα αναφορικά με τον ρόλο της χώρας μας και την πολεμική μας βιομηχανία.

ΤΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ KEIRETSU

Από μαθήματα που είχα στα πλαίσια των Ακαδημαϊκών μου υποχρεώσεων, αναφέρθηκε μια μέρα από κάποιον καθηγητή μου, το Ιαπωνικό Keiretsu. Αρχικά απόρρησα. Ουδέποτε είχα ακούσει την παραπάνω λέξη, πολλώ δε μάλλον ουδέποτε είχα ενημερωθεί για την ύπαρξη ενός τέτοιου οικοδομήματος.

Το Keiretsu είναι πράγματι ένα μεγάλο οικοδόμημα, είναι ένα «οικοσύστημα» επιχειρήσεων οι οποίες συνεργάζονται στενά η μια με την άλλη και αναπτύσσουν τόσο μεγάλες συνέργιες που τελικά καταλήγουν να ελέγχουν τόσο μεγάλες «εκτάσεις» επιχειρήσεων και αγορών που πραγματικά τις καθιστούν κυρίαρχους των Διεθνών Αγορών.

Η "Αλήθεια" και η διαχείριση της. Ένα Ναι στην συλλογική ταυτότητα.

Χρόνια τώρα προσπαθώ να αποσαφηνίσω και να κατανοήσω λέξεις – έννοιες που καθημερινά χρησιμοποιούμε για να ορίσουμε κάτι, κάποιον, ή μια ενέργεια, ως «καλό» ή «κακό». Η σχετικότητα των εννοιών αυτών ήταν δεδομένη στο μυαλό μου από την εποχή του Γυμνασίου, όταν με την απλή μέθοδο της παρατήρησης και της κριτικής σκέψης αντιλαμβανόμουν πόσο διαφορετικά πράγματα σημαίνουν αυτές οι έννοιες για τον κάθε άνθρωπο, σε κάθε διαφορετική χρονική και τοπική συγκυρία.

Σταδιακά το ειλικρινές ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο και τον τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί με έκαναν να ασχοληθώ με πονήματα πολλών επιστημών σε μια προσπάθεια για αναζήτηση μιας αλήθειας, σε μια μάχη, θα έλεγα, μεταξύ πεποιθήσεων (συνειδητού) μου και ασυνείδητου. Η μάχη αυτή με έκανε προς το παρόν να καταλήξω μόνο σε ένα κοινό συμπέρασμα. Το ότι η αλήθεια δεν είναι για όλους και ότι στην τελική δεν έχει ιδιαίτερη σημασία κιόλας. Παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ.

Η ΑΞΙΑ, ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ, ΤΟ ΟΡΑΜΑ

Κατόπιν πολλών πολιτικών και οικονομικών συζητήσεων, συχνά αντιλαμβάνομαι την αδυναμία των ανθρώπων να κατανοήσουν την έννοια της «αξίας». Δυστυχώς αυτό γίνεται ακόμα και από ανθρώπους που έχουν υποτίθεται σπουδάσει και οικονομικές επιστήμες, αφού θεωρητικά θα έπρεπε αυτοί να ήταν οι πρώτοι που το αντιλαμβάνονται αυτό. Παρότι, σύμφωνα με συζητήσεις που έχω κάνει με πολλούς ανθρώπους από διάφορες επιστήμες, φαίνεται ότι όλες οι επιστήμες έχουν εξηγήσει με το δικό τους πρίσμα την έννοια της «αξίας» (πχ κοινωνικές επιστήμες, τεχνικές κλπ), οι άνθρωποι που έχουν σπουδάσει οικονομικά θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι οι πλέον υπεύθυνοι να κατέχουν αυτή την έννοια καθώς αποτελεί την βάση κάθε θεωρίας μας, από τα στεγνά οικονομικά (Μάκρο και Μίκρο) μέχρι το Μάνατζμεντ και τα Χρηματοοικονομικά.