Το Ην. Βασίλειο σε αποκρατικοποίηση. Η επιτυχία της κυβέρνησης Θάτσερ.

Όταν η Θατσερ ξεκίνησε να κυβερνά στην Βρετανία, η χώρα είχε περιπέσει σε πολύπλοκη κρίση και φυσικά και οικονομική κρίση. Η Κυβέρνηση ήταν πεποισμένη ότι οι κρατικές επιχειρήσεις ήταν η βασική αιτία των προβλημάτων από την αρχή που ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας. [1].

Συγκεκριμένα ο Γενικός Γραμματέας Βιομηχανίας Sir Keith Josef είπε:

“We came to office convinced that the structure of the nationalized industries contributed to the national malaise … in all too many cases, particularly when the nationalized industry commanded a monopoly, those concerned did not see themselves as living under the healthy necessity of satisfying the customer in order to survive; they had no incentive to cut costs to beat competitors; they were free of the risk of liquidation … Such was our diagnosis; what was our aim? Our aim is to abate inflation and to create a prospering social market economy-that is, a mainly free enterprise economy” [1].

Έρευνες που είχαν γίνει στο Ην. Βασίλειο από το 1973 – 1980 έδειχναν ότι το κοινό της Βρετανίας συμμεριζόταν την ίδια άποψη. [1]. Άρα η κυβέρνηση είχε έντονη την κοινωνική υποστήριξη.

Είχε προηγηθεί με το πέρας του 2^ου ΠΠ ένα κύμα κρατικοποιήσεων στην Βρετανία με σκοπούς:

Α) μείωση στις τιμές βασικών αγαθών και υπηρεσιών

Β) αύξηση της ποιότητας παροχής των υπηρεσιών

Γ) μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και παραγωγικότητα στις επιχειρήσεις αυτές.

Θεωρήθηκε δεδομένο ότι οι εργαζόμενοι σε αυτές τις επιχειρήσεις θα λειτουργούν μόνο με γνώμονα το όφελος του κοινωνικού συνόλου και η παραγωγική τους ικανότητα θα παρέμενε ακμαία προς όφελος του Έθνους, και μάλιστα η πίστη ήταν τόσο μεγάλη που στις περισσότερες από αυτές δόθηκε και Μονοπωλιακή δύναμη. [1].

Όταν η Θάτσερ ήρθε στην εξουσία το 1979, το 11,5% του ΑΕΠ παράγονταν από Δημόσιες Επιχειρήσεις. Οι Δημόσιες Επιχειρήσεις απασχολούσαν 1,5 εκατομμύρια εργαζομένους και εκμεταλλεύονταν το 14% των επενδυόμενων κεφαλαίων στην Οικονομία. Παρά την όλη υποστήριξη σε αυτές τις επιχειρήσεις το κράτος έβλεπε ότι το όφελος των κεφαλαίων που είχαν επενδυθεί ήταν σταθερά χαμηλότερο από το όφελος που παρείχε ο ιδιωτικός τομέας. Μάλιστα την περίοδο του 1970 και για όλη την δεκαετία ήταν και κοντά στο μηδέν. Μάλιστα σύμφωνα με τον Δείκτη Τιμών Λιανικής Αγοράς η κάθε κυβέρνηση έβλεπε με έκπληξη ότι κάθε χρόνο η άνοδος των τιμών των παρεχόμενων υπηρεσιών και προϊόντων των Δημοσίων Επιχειρήσεων ήταν μεγαλύτερες από αυτές των ιδιωτικών. [1][4].

Το χειρότερο που παρατηρούνταν από το 1979 έως και το 1983 ήταν μια συνεχή αύξηση στους μισθούς των εργαζομένων των εν λόγω επιχειρήσεων χωρίς ποτέ να υπάρχει αντίστοιχη ή και καθόλου αύξηση παραγωγικότητα. Τα εργατικά σωματεία τους που περιείχαν στους κόλπους τους εκατομμύρια εργαζομένους ήταν τόσο ισχυρά που αποσπούσαν μισθούς από τις Διοικήσεις κατά το δοκούν χωρίς κανείς να τους αντιστέκεται. Μάλιστα σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η αύξηση των μισθών των υπαλλήλων των Δημοσίων Επιχειρήσεων ήταν μεγαλύτερη από τον Ιδιωτικό Τομέα με ταβάνι έως και το 38% σε ορισμένες από αυτές στο αέριο και 28% στον άνθρακα. [1]. Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Συνεχίζω…

Σε έρευνα που έκανε το 1981 το Εθνικό Συμβούλιο Καταναλωτή (National Consumer Council) στην ικανοποίηση πελατών για τις Δημόσιες Επιχειρήσεις, οι καταναλωτές φάνηκε ότι ήταν δυσαρεστημένοι από τα επίπεδα παροχής υπηρεσιών σε σχέση με τις όλο και μεγαλύτερες τιμές που καλούνταν να πληρώσουν. [1].

Οι λόγοι που προκαλείται αυτή η αποτυχία είναι η ανάμιξη κοινωνικών στόχων με οικονομικούς που καθιστούν αδύνατο για τους Διοικητές να ιεραρχήσουν τους επιμέρους στόχους τους. Δεύτερον ότι οι Διοικητές τέτοιων οργανισμών δέχονται έξωθεν παρεμβάσεις συνεχώς στο έργο τους. Τέλος η βιωσιμότητα τέτοιων οργανισμών δεν εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα τους αλλά από την κρατική χρηματοδότηση επομένως δεν καταβάλλεται προσπάθεια για μεγαλύτερη απόδοση. [1].

Οι κυβερνήσεις και των δύο κομμάτων της Βρετανίας είχαν προσπαθήσει να εξυγιάνουν τις επιχειρήσεις αυτές χωρίς όμως να έχουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. [1]. Έτσι η κυβέρνηση αποφάσισε να αρχίσεις τις αποκρατικοποιήσεις.

Οι στόχοι των αποκρατικοποιήσεων ήταν οι εξής:

Α) να δοθούν στους καταναλωτές περισσότερες επιλογές και καλύτερες υπηρεσίες μαζί με καλύτερες τιμές.

Β) να υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ανταποδοτικότητα των επιχειρήσεων αυτών μοιράζοντας μετοχές σε εργαζόμενους των εν λόγω επιχειρήσεων και των πολιτών. Άρα και πραγματικά καλύτερη ισοκατανομή εισοδημάτων.

Γ) να μειωθεί η κρατική και κυβερνητική παρέμβαση στην διοίκηση αυτών των οργανισμών.

Δ) να μειωθεί άμεσα το χρέος του Δημοσίου που τότε ήταν αρκετά υψηλό.

Ε) να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα από την ιδιωτικοποίηση των οργανισμών, έσοδα που πριν το κράτος δεν είχε.

ΣΤ) να απελευθερωθούν κυβερνητικοί πόροι που μέχρι τότε κάλυπταν τα ελλείμματα των οργανισμών και να δοθούν σε άλλους τομείς του κράτους και της οικονομίας.

Ζ) να μειωθεί η κυβέρνηση.

Η) να ωφεληθεί η κοινωνία μέσω μεγαλύτερης επιστροφής κερδών ανά επενδυόμενο κεφάλαιο.

Θ) να πιεστεί η διοίκηση των οργανισμών αυτών να είναι πιο αποτελεσματική ως προς τις απαιτήσεις του κοινού και να φέρνει νέες τεχνολογίες και προϊόντα στην αγορά.

Ι) να δώσει επιπλέον κίνητρα σε μετόχους και εργαζόμενους στην επιχείρηση να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα και μεγαλύτερη παραγωγικότητα.

Κ) να βελτιώσει τον ανταγωνισμό στην οικονομία.

[1].

Σύμφωνα με τον Moore οι στόχοι της αποκρατικοποίησης είναι να βελτιωθεί η παραγωγικότητα και ανταποδοτικότητα της εν λόγω επιχείρησης, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, ωστόσο σύμφωνα με τον Goodman και Loveman 1991, δεν βελτιώνονται μόνο οι επιχειρήσεις που αποκρατικοποιούνται αλλά και οι εναπομείνασες επιχειρήσεις του κράτους. [1].

Μέχρι την τρίτη φορά που εκλέχθηκε η Θάτσερ είχε καταφέρει να αποκρατικοποιήσει μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων αυτών και να παράγεται από το κράτος μόλις το 7,5% του ΑΕΠ. Περισσότεροι από μισό εκατομμύριο Βρετανοί εργαζόμενοι μεταφέρθηκαν από τον Δημόσιο στον Ιδιωτικό Τομέα, το 90% των οποίων πήραν μετοχές των νέων επιχειρήσεων. Μέχρι το 1990 που αποχώρησε η Θάτσερ και το 1991 είχαν αποκρατικοποιηθεί το 60% των Δημόσιων Επιχειρήσεων. [1][4].

Οι επιχειρήσεις που αποκρατικοποιήθηκαν ήταν από τους κλάδους της ενέργειας, του αερίου, νερού, αεροπορικές, παραγωγής άνθρακα, αυτοκινήτων, αεροδρομίων, ατσαλιού και τηλεπικοινωνιών. [3].

Η στρατηγικές που ακολουθήθηκαν ήταν οι εξής

1. η πώληση των μετοχών μιας επιχείρησης σε μια ενιαία προσφορά.

2. η πώληση των μετοχών μιας επιχείρησης σε πολλές διαφορετικές προσφορές.

3. η πώληση λίγων μετοχών μιας επιχείρησης με το κράτος να κρατά τις υπόλοιπες.

4. η πώληση συγκεκριμένων τμημάτων μιας επιχείρησης.

[1].

Προκειμένου η Βρετανική κυβέρνηση να επιτύχει τους στόχους που προαναφέρθηκαν, πωλούσε μετοχές των οργανισμών σε χαμηλότερη από την πραγματική τους τιμή, κάτι που απετέλεσε προϊόν κριτικής εναντίον της. Οι στόχοι όμως δεν ήταν να εισπράξει το μέγιστο των αξιών που έδινε προς ιδιωτικοποίηση αλλά ένα πολύ ευρύτερο φάσμα στόχων που αλλιώς θα παραβλέπονταν σε όφελος λίγων περισσότερων εκατομμυρίων εκείνη την περίοδο ΑΝ κατάφερναν να τα πουλήσουν στην ίδια αξία αφού οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις ήταν ζημιογόνες και είναι αμφίβολο κατά πόσο κάποιος επενδυτής θα πλήρωνε το σύνολο της αξίας για να πάρει μια ζημιογόνα επιχείρηση (και αυτό δηλαδή είναι υπό συζήτηση). [1].

Οι επιχειρήσεις που αποκρατικοποιήθηκαν μέσα σε λίγες μέρες εκτίναξαν το Χρηματιστήριο με τις μετοχές τους να είναι πάνω από 14% μεγαλύτερης αξίας από ότι οι άλλες εγχώριες επιχειρήσεις. [3]. Το κράτος εισέπραξε 29 δις λύρες Αγγλίας. [1].

Παράλληλα η κυβέρνηση προσπάθησε να σπάσει το Μονοπώλιο των επιχειρήσεων που αποκρατικοποιούσε. Εκτός από το ότι ίδρυε ανεξάρτητες αρχές σε κάθε κλάδο προκειμένου να ελέγχουν την εύρυθμη λειτουργία του κλάδου, άλλαζε και την Νομοθεσία χτυπώντας τα Μονοπώλια (πρώην κρατικά Μονοπώλια), αλλά και μοίραζε άδειες λειτουργίας σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις προκειμένου να ενισχύσει τον ανταγωνισμό. [1].

Το αποτέλεσμα για τις ίδιες τις επιχειρήσεις ήταν όχι απλά να έχουν κέρδη, αλλά μέσα σε λίγα χρόνια να έχουν διπλασιάσει και τριπλασιάσει τα έσοδα τους και τα κέρδη τους χρονιά την χρονιά, εκεί που κάποτε υπήρχαν κρατικά ελλείμματα. Έρευνες Ικανοποίησης πελατών έδειχναν ότι οι Βρετανοί υποστηρίζουν αυτές τις αλλαγές και θεωρούσαν ότι το προϊόν που λάμβαναν πλέον ήταν αναβαθμισμένο. [1].

Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι το σημαντικό θετικό υπέρ των αποκρατικοποιηθέντων επιχειρήσεων δεν είχε να κάνει τόσο με τον κάτοχο τους και τις ικανότητες του, όσο με την νέα δυναμική που αναπτύχθηκε στους συγκεκριμένους απελευθερωμένους πια κλάδους. [2].

Ενώ αρχικά η ανεργία στην Βρετανία ανέβηκε λόγω των απολύσεων από τις επιχειρήσεις του Δημοσίου, σταδιακά η δυναμική των περισσότερων κλάδων έγινε τόσο μεγάλη που απέδιδαν καλύτερα με αποτέλεσμα οι ίδιες επιχειρήσεις ή νέες επιχειρήσεις να κάνουν νέες επενδύσεις και να προσλαμβάνουν όλο και περισσότερο προσωπικό, οπότε αυτή η εικόνα σταδιακά αντιστρεφόταν πια. [2].

Οι αντιλήψεις της Θάτσερ ήταν πολύ πρωτοποριακές ακόμα και σήμερα. Η επίδοση μετοχών σε εργαζομένους της επιχείρησης σήμερα αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες πρακτικές μάνατζμεντ αντί των άλλων παροχών. Αυτό που επιτυγχάνεται είναι να δεθεί περισσότερο ο εργαζόμενος με το καλό της επιχείρησης, αφού άμα παράγει καλύτερα και περισσότερο τότε η επιχείρηση θα αυξάνει σε αξία μετοχών άρα θα κερδίζει ο ίδιος σε αξία. Παράλληλα θα βλέπει ότι ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του, του επιστρέφει ως αξία των μετοχών της επιχείρησης που κρατάει. Αυτή η στρατηγική εξυπηρετήθηκε με τρεις τρόπους:

1. παράδοση ορισμένων μετοχών δωρεάν σε εργαζομένους της επιχείρησης.
2. παράδοση επιπλέον μετοχών δωρεάν στους εργαζομένους αν αγόραζαν ένα πακέτο μετοχών σε συγκεκριμένη τιμή.
3. 10% έκπτωση επί της τιμής για μετοχές της επιχείρησης που θα αγόραζαν αν ήταν πάνω από ένα ποσό.
4. προτεραιότητα αγοράς μετοχών σε εργαζομένους έναντι άλλων επενδυτών.

Το 1989 750.000 εργαζόμενοι αγόρασαν μετοχές των αποκρατικοποιημένων επιχειρήσεων τους.

[1].

Αν και οι λεπτομέρειες των χρηματοοικονομικών της αποκρατικοποίησης δεν έχουν σημασία για τον αναγνώστη, η επιτυχία του μοντέλου της Βρετανίας στηρίχθηκε σε μια σειρά ενεργειών που έκανε η κυβέρνηση πριν από την αποκρατικοποίηση κάθε οργανισμού και έχει πολύ ενδιαφέρον. Θα περιγραφεί με απλά λόγια.

1. Η κυβέρνηση προσέλαβε συμβουλευτικές εταιρίες για να κάνουν μελέτες για τον υπό αποκρατικοποίηση οργανισμό. Μελέτες κερδοφορίας και βιωσιμότητας, μελέτες αποτίμησης κλπ.
2. Η μελέτη παρουσιάζονταν στους κρατικούς αξιωματούχους μαζί με τους προτεινόμενους τρόπους αποκρατικοποίησης
3. Εκείνοι αποφάσιζαν αν θα αποκρατικοποιηθεί τελικά ο οργανισμός ή όχι. Αν η απόφαση ήταν θετική τότε από τους προτεινόμενους τρόπους επέλεγαν εκείνον που εξυπηρετούσε τους στόχους τους καλύτερα.
4. Σύμβουλοι Εμπορικών Τραπεζών χρησιμοποιηθήκαν για να συμβουλεύσουν την κυβέρνηση ως προς τις λεπτομέρειες (τιμή) αποκρατικοποιήσεων.
5. Προετοιμάζονταν το Μάνατζμεντ για τις αλλαγές που θα επέρχονταν και αναδιάρθρωση της επιχείρησης, άλλαζε η νομοθεσία, στηνόταν οι ελεγκτικοί θεσμοί αν μιλάγαμε για μια Μονοπωλιακή αγορά.
6. Μετά έβλεπαν πάλι αν η επιχείρηση έχει καλύτερα αποτελέσματα πριν πωληθεί.
7. Η κυβέρνηση αποφάσιζε για τον αριθμό των προς πώληση μετοχών και τον τρόπο πώλησης/διάθεσης τους.
8. Η κυβέρνηση καθόριζε την τιμή τους.
9. Ολοκλήρωση και υλοποίηση του σχεδιαγράμματος στους κατάλληλους χρόνους.

[1].

Υπήρχαν επιχειρήσεις που δόθηκαν σε άλλες επιχειρήσεις (μεταλλεία, ανθρακορυχεία), υπήρχαν επιχειρήσεις που δοθήκαν στο επενδυτικό κοινό, στους πολίτες της Αγγλίας και υπήρχαν και επιχειρήσεις που δοθήκαν στους εργαζομένους τους (National Freight Consortium). [2].

Στην Βρετανία δεν αποκρατικοποιήθηκαν μόνο επιχειρήσεις αλλά και πάγια του Βρετανικού Δημοσίου, και ακίνητα. Οι δύο αυτές κατηγορίες πωλήθηκαν άμεσα και καθ’ ολοκληρίαν χωρίς την είσοδο τους σε κάποια τέτοια διαδικασία όπως οι παραπάνω. Η περιουσία αυτή αποτιμήθηκε σε περισσότερα από £20 δις αλλά εισπράχθηκαν £15 δις λόγω των εκπτώσεων προς πώληση. [2]. ‘Όσοι έχουν κάνει πωλήσεις και μάλιστα σε τέτοια προγράμματα ξέρουν ότι στόχος της κυβέρνησης δεν είναι μόνο να πουλήσει άμεσα όσο το δυνατόν σε καλύτερη τιμή και για αυτό κάνει τις εκπτώσεις. Το να πουλήσεις ένα σπίτι είναι πολύ διαφορετικό από το να πουλήσεις τον ίδιο χρόνο εκατοντάδες.

Ο βασικό εχθρός της κυβέρνησης όμως δεν ήταν το Βρετανικό Δημοσιοϋπαλληλικό Σύστημα αλλά το Μονοπώλιο. Οι κυβερνητικοί εκείνης της εποχής είχαν συνειδητοποιήσει ότι αυτό που τους ενδιέφερε περισσότερο για να επιτύχει το σχέδιο ήταν να σπάσει το Μονοπώλιο και μόνο έτσι θα καθορίζονταν η επιτυχία ή όχι. Μάλιστα σε δηλώσεις τους έλεγαν:

“The long-term success of the privatization program

will stand or fall by the extent to which it maximizes

competition. If competition cannot be achieved. an

historic opportunity will have been lost (Moore,

1986a).

I firmly believe that where competition is impracti-

cal privatization policies have now been developed

to such an extent that regulated private ownership

of natural monopolies is preferable to nationaliza-

tion (Moore, 1986b).”

[2]

Σύμφωνα με τους περισσότερους ερευνητές, το μοντέλο αποκρατικοποιήσεων της Βρετανίας μπορεί να ακολουθηθεί από πολλές χώρες του Δυτικού κόσμου, με περιορισμένο αριθμό αποκρατικοποιήσεων και έμπειρο και σταθερό ιδιωτικό τομέα να τις υποστηρίξει και δεν καθίσταται καλό μοντέλο για χώρες τύπου πρώην Σοβιετικού μπλοκ. [1].

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ενώ αρχικά οι κρατικοποιήσεις έγιναν για να βελτιωθεί το κοινωνικό σύνολο και να παρέχονται αυξημένης ποιότητας υπηρεσίες σε καλή τιμή, οι εργαζόμενοι σε αυτές τις επιχειρήσεις ξεχάσανε τον λόγο ύπαρξης τους. Οι Διοικήσεις εξυπηρετούσαν πολιτικά συμφέροντα και οι εκροές των οργανισμών αυτών πηγαίνανε προς το χειρότερο. Παράλληλα όλο και περισσότερο η Αγγλία βυθίζονταν στην ύφεση και το κράτος συνειδητοποιούσε ότι δεν μπορούσε να πληρώνει πια από τερτίπι. [2].

Η Θάτσερ ανέλαβε μια Βρετανία στα πρόθυρα μιας κρίσης παρόμοιας με αυτό που σήμερα βιώνει η χώρα μας. Είχε σχέδιο έτοιμο από την αντιπολίτευση και ήταν πεπεισμένη και αφοσιωμένη σε αυτό το σχέδιο. Δεν το έθετε σε συζήτηση αλλά ήταν το προεκλογικό της πρόγραμμα.

Ποτέ δεν καθυστέρησε και δεν δείλιασε σε όλες αυτές τις πολιτικές παρά τις αντιδράσεις. Ήξερε πως ο Βρετανικός λαός την είχε επιλέξει για αυτό και προτίμησε να κάνει κάτι για να σώσει την χώρα της παρά να τα έχει καλά με όσους περισσότερους παραγοντίσκους της πολιτικής μπορούσε.

Για αυτό και έγινε σύμβολο λατρείας ή μίσους στην Αγγλία και δεν ήταν μια προσωπικότητα που πέρασε άπραγη. Όποιος άλλωστε κάνει κάτι τελικά έχει και αντιπάλους, όποιος δεν αλλάζει τίποτα χαίρεται προς στιγμήν για τις μη αντιδράσεις της απραξίας του, αργότερα όμως η ιστορία τον ξεχνάει ως αδιάφορο.

Οι επιτυχημένες πολιτικές της μέχρι και σήμερα είναι ο μοχλός πίσω από τον οποίο η Βρετανία διασχίζει τις θάλασσες του χάους χωρίς καμία κρίση. Οι αλλαγές της σε όλα είναι ακόμα και σήμερα η πάγια πρακτική της Βρετανίας. Κέρδισε τους αντιπάλους της, κέρδισε τους Σοβιετικούς, κέρδισε τον Χουλιγκανισμό με μεταρρυθμίσεις που ακόμα είναι υπό υλοποίηση στην Βρετανία, κέρδισε τον πόλεμο των Φόκλαντ. Ήταν μια χρυσή εποχή για την Αγγλία. Μια θαυμαστή γυναίκα και μια πανάξια πολιτικός και άνθρωπος.

Όταν την έριξε τελικά το ίδιο το κόμμα της μετά από τρεις επιτυχημένες θητείες (μάλιστα τρεις θητείες ακόμα και σήμερα κανείς άλλος Βρετανός πολιτικός δεν κατάφερε να κάνει) και η ίδια με δάκρυα στα μάτια είδε μια Βρετανία να κλαίει, η μισή από χαρά και η μισή από λύπη χωρίς υπερβολή. Η κηδεία της πριν λίγους μήνες είχε το ίδιο θέαμα. Γνώμη μου είναι πως η ιστορία θα γράψει αυτή την γυναίκα με χρυσά γράμματα.

Η κρατικοποίηση ή η αποκρατικοποίηση δεν είναι πανάκεια. Για αυτό και κάνουν κύκλο κατά περιόδους. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου οι κυβερνήσεις απέτυχαν μέσω των αποκρατικοποιήσεων να εξυπηρετήσουν το συνολικό κοινό, αν και σαφώς λιγότερες από τις αποτυχίες των κρατικών επιχειρήσεων και από τις πετυχημένες αποκρατικοποιήσεις. Αυτό γιατί σε μεγάλο βαθμό δεν «άνοιξαν» την οικονομία στον ανταγωνισμό, απλά μετέφεραν ένα κρατικό Μονοπώλιο σε ιδιωτικό Μονοπώλιο, πράγμα που αποδείχθηκε χειρότερο από την προηγούμενη κατάσταση. Αυτό έγινε γιατί η κυβέρνηση λειτουργησε σε εκείνες τις περιπτώσεις δογματικά και πρόχειρα, χωρίς αλλαγή της Νομοθεσίας και χωρίς την ανάπτυξη ανεξάρτητων ελεγκτικών Αρχών για να επιβλέπουν τα Μονοπώλια αυτά (αν παρέμεναν από κυβερνητική επιλογή). Μια τέτοια περίπτωση θα προσπαθήσω να περιγράψω σε σύντομο χρόνο και είναι αυτή της Αργεντινής και της κυβέρνησης Μένεμ. Στο τέλος των δύο άρθρων, δηλαδή της Βρετανίας και της Αργεντινής θα αναρτηθεί η άποψη μου σε ξεχωριστό άρθρο που θα αφορά συνολικά τις αποκρατικοποιήσεις.

Σινίκογλου Μιχάλης
Sinikoglou Michalis 
B.Sc. Marketing and Communication (Athens University of Economics and Business)
M.Sc. in Services Management (Management Department, Athens University of Economics and Business)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

[1] Alan N. Miller: “Privatization: Lessons from the British Experience”, Long Range Planning Vol. 27, No 6, pp. 125-136, 1994

[2] MATTHEW R. BISHOP and JOHN A. KAY: “Privatization in the United Kingdom: Lessons from Experience”, World Development. Vol. 17. No. 5. pp. 64-657. 1989.

[3] Ben Fine: “Privatization: Theory and Lessons from the UK and South Africa”, Seoul journal of Economics 1997, vol.10, No. 4.

[4] John Vickers, George Yarrow: “Privatization: An economic analysis”.